Mec. Godlewski reprezentował pozwanego – właściciela mieszkania wynajmowanego na cele mieszkaniowe w sporze z powodem – najemca lokalu. objętego żądaniem pozwu dochodził
udzielenia mu ochrony posiadania z tytułu jego naruszenia przez pozwanego, będącego
właścicielem tego lokalu. Obrona pozwanego sprowadzała się natomiast do wykazania, że
roszczenie powoda jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 5 k.c.). Innymi
słowy w sprawie stan faktyczny był w zasadzie bezsporny między stronami, bowiem nie
budziło wątpliwości, że powód w wyniku działań pozwanego utracił posiadanie lokalu. Spór
w istocie dotyczył tego czy tak naruszone posiadanie zasługuje na ochronę prawną.
udzielenia mu ochrony posiadania z tytułu jego naruszenia przez pozwanego, będącego
właścicielem tego lokalu. Obrona pozwanego sprowadzała się natomiast do wykazania, że
roszczenie powoda jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 5 k.c.). Innymi
słowy w sprawie stan faktyczny był w zasadzie bezsporny między stronami, bowiem nie
budziło wątpliwości, że powód w wyniku działań pozwanego utracił posiadanie lokalu. Spór
w istocie dotyczył tego czy tak naruszone posiadanie zasługuje na ochronę prawną.
Poniżej zamieszczamy fragmenty z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 21 kwietnia 2022 r. oddalającego apelację najemcy (powoda):
- „Co do zasady nie jest wyłączone w sprawie o ochronę naruszonego posiadania powoływanie się na sprzeczność żądania pozwu z zasadami współżycia społecznego. Jednakże oddalenie na tej podstawie takiego powództwa może nastąpić w zupełnie wyjątkowych przypadkach, tylko w razie rażącej kolizji roszczenia z zasadami współżycia społecznego. Sąd I instancji przekonująco w uzasadnieniu swojego wyroku wyjaśnił, dlaczego taki przypadek w rozpoznawanej sprawie zachodzi i Sąd odwoławczy ocenę tę w pełni podziela. Słusznie bowiem Sąd I instancji uznał, że biorąc pod uwagę całokształt okoliczności związanych z wynajmem lokalu objętego pozwem, naruszenie posiadania
powoda nie zasługuje na większą ochronę prawną, niż prawo własności pozwanego.”; - „Podkreślenia wymaga, że art. 5 k.c., zawiera niedookreślony zwrot „sprzeczności z zasadami współżycia społecznego” i z tego względu jego stosowanie pozostaje w nierozłącznym związku z całokształtem okoliczności konkretnej sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2003 r., I PK 558/02, OSNP 2004 nr 16, poz. 283). W oderwaniu od tych konkretnych okoliczności nie można formułować ogólnych dyrektyw co do stosowania tego przepisu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 28 listopada 1967 r., I PR 415/67, OSPiKA 1968 nr 10, poz. 210, z glosą Z. Ziembińskiego oraz uchwałę z 17 stycznia 1974 r., III PZP 34/73, OSNCP 1975 nr 1, poz. 4; PiP 1978 nr 7, s. 161 z glosami S. Sołtysińskiego i Z. Ziembińskiego). Na powyższe orzeczenie powoływał się też trafnie Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.”;
- „Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż powód od początku trwania umowy najmu nie wykonywał jej w sposób wynikający z umowy, a jego postawa pozwala na przypuszczenie, że powód nie zamierzał wykonywać umowy najmu zgodnie z jej
treścią. Sąd I instancji wziął pod uwagę treść art. 478 k.p.c. i dokonał oceny zasadności roszczenia w ujęciu stanu faktycznego istniejącego w chwili naruszenia posiadania i nie negował, że do tego naruszenia w istocie doszło. Niemniej jednak, to klauzula generalna określona w art. 5 k.c. spowodowała konieczność oddalenia przedmiotowego powództwa.”
Wyrok jest prawomocny.
adw. Konrad Godlewski.
